Australia: zaktualizowana Narodowa Strategia Wodorowa 2024 – 15 mln ton zielonego wodoru do 2050 r.

Australia opublikowała 13 września 2024 r. zaktualizowaną Narodową Strategię Wodorową, której głównym celem jest produkcja 15 mln ton zielonego wodoru rocznie do 2050 r., z możliwością osiągnięcia nawet 30 mln ton w scenariuszu rozszerzonym. Dokument zastępuje pierwszą krajową strategię z 2019 r. i jest ściśle powiązany z programami finansowania opisanymi w kolejnych miesiącach.

Co zmieniła aktualizacja

Strategia z 2019 r. koncentrowała się na zbudowaniu rynku i ocenie opcji technologicznych, w tym wodoru z paliw kopalnych z wychwytem CO₂. Wersja 2024 r. jest zdecydowanie bardziej nastawiona na wodór odnawialny, powiązany z rozwojem fotowoltaiki i energetyki wiatrowej. Wprowadza pięcioletnie kamienie milowe produkcji do 2050 r. oraz oddziela cele dla rynku krajowego i eksportowego.

Cele eksportowe

Bazowy cel eksportowy wynosi 0,2 mln ton odnawialnego wodoru rocznie, ze scenariuszem „stretch” rzędu 1,2 mln ton. Dokument zakłada, że eksport nie będzie jedynym kierunkiem: ważnym rynkiem jest też krajowy przemysł (np. amoniak, rafinacja, metale), który ma korzystać z wodoru jako surowca.

Narzędzia wsparcia

Według Clayton Utz strategia wiąże się z narzędziami ogłoszonymi w budżecie federalnym: programem Hydrogen Headstart (4 mld AUD na duże projekty produkcji odnawialnego wodoru), ulgą Hydrogen Production Tax Incentive (2 AUD za kg, od 1 lipca 2027 r. do 30 czerwca 2040 r.) oraz systemem certyfikatów pochodzenia Guarantee of Origin, którego ustawę wniesiono do parlamentu 12 września 2024 r., a uruchomienie zapowiedziano na 2025 r. Strategia będzie raportowana corocznie (State of Hydrogen) i przeglądana co pięć lat.

Miejsce biogazu i biowodoru

W dokumencie nacisk położono na elektrolizę zasilaną OZE. Wodór z biogazu lub biomasy odgrywa niewielką rolę, choć w praktyce pojawiają się projekty pilotażowe (np. piroliza biogazu). Z perspektywy sektora biogazu istotne jest to, że programy takie jak Headstart i ulga dla wodoru nie obejmują biometanu – co część branży uznaje za lukę.

Co to oznacza dla Polski i Europy

Strategia pokazuje, że kraje z dużymi zasobami OZE (Australia, Chile) planują konkurować na rynku eksportu wodoru. Dla UE oznacza to potencjalnego dostawcę, choć koszty transportu i certyfikacji pozostają barierą. Dla polskiego sektora biogazu wniosek jest ostrożny: zielony wodór będzie konkurował z biometanem o politykę wsparcia, a nie jego uzupełniał.