Raport Beca, Firstgas i Fonterra: biogaz mógłby pokryć ok. 20% zużycia gazu w Nowej Zelandii do 2050 r.

Raport „Biogas and Biomethane in NZ” opracowany przez firmę Beca wspólnie z operatorem sieci gazowej Firstgas i koncernem mleczarskim Fonterra, współfinansowany przez agencję EECA, wskazuje, że biogaz po uszlachetnieniu mógłby zastąpić blisko 20% zużycia gazu w Nowej Zelandii do 2050 r. Według autorów pozwoliłoby to uniknąć około 4% krajowych emisji związanych z energią. Informację podały 7 lipca 2021 r. m.in. RNZ i Carbon News.

Skąd surowiec

Według RNZ i streszczeń raportu surowcem są odpady organiczne z kuchni i z gospodarstw, czyli m.in. obornik z obór i odpady żywności. Streszczenie raportu wymienia jako największe źródła obornik mleczarski (5–6,8 PJ rocznie), ścieki przemysłu mleczarskiego i mięsnego (2,6 PJ) oraz selektywnie zbierane odpady żywności (1,5 PJ). Gaz może płynąć istniejącą siecią, bez wymiany urządzeń odbiorców.

Opłacalność w czasie

Eleanor Grant z Beca, współautorka raportu, powiedziała, że około 10% tego gazu można wytworzyć, oczyścić i sprzedać opłacalnie już dziś, przy obecnych cenach gazu i łatwo dostępnych surowcach. Kolejne 30–40% stałoby się dostępne w następnych dekadach wraz z rosnącymi cenami gazu ziemnego, napędzanymi cenami w systemie ETS i niedoborem gazu. Według Beca szeroko zakrojone trawienie beztlenowe wystarczyłoby, by dostarczyć bezemisyjne paliwo wszystkim odbiorcom mieszkaniowym i trzem czwartym odbiorców komercyjnych, co według niej odpowiada zdjęciu z dróg 415 tys. samochodów osobowych na benzynę.

Rola Firstgas

Prezes Firstgas Group Paul Goodeve podkreślił potrzebę współpracy przemysłu oraz władz lokalnych i centralnych przy tworzeniu polityki i usuwaniu barier, tak aby biogaz mógł wykorzystać pełny potencjał. Gaz odnawialny jest zgodny z istniejącą infrastrukturą i nie wymaga wymiany urządzeń.

Co to oznacza dla Polski

Struktura potencjału – obornik, ścieki przemysłowe, odpady żywności – przypomina polskie założenia dla biometanu. Różnica polega na tym, że w Nowej Zelandii kluczową rolę ma mleczarstwo, a w Polsce rolnictwo i przemysł spożywczy w ujęciu bardziej zróżnicowanym. Wspólnym wnioskiem jest zasada: najpierw zidentyfikować wolumen surowca blisko sieci gazowej, potem projektować instalacje.