Proso perłowe (Pennisetum glaucum) — BMP: 2 badania, średnia ważona 280 m³ CH₄/t s.m.o.

Czym jest i skąd się bierze

Proso perłowe (Pennisetum glaucum, obecnie także Cenchrus americanus) to jednoroczna trawa ciepłych i suchych regionów, uprawiana jako zboże w Afryce i Azji oraz jako pasza i zielonawóz. Dobrze znosi suszę i słabe gleby. W badaniach nad biogazem testowano ją jako roślinę energetyczną w amerykańskich programach z lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Zestawienie opiera się na niewielkiej liczbie rekordów z jednej pracy, w warunkach mezofilowych.

Właściwości istotne dla fermentacji

Zielona biomasa prosa perłowego jest typową trawą C4: ma niskie białko, wysoki udział włókna i szeroki stosunek C do N. Strawność zależy od fazy rozwojowej, a przed kłoszeniem jest wyższa. Zakiszanie jest możliwe przy odpowiedniej zawartości cukrów. Materiał wymaga rozdrobnienia, a kofermentacja z substratem azotowym, na przykład z gnojowicą, poprawia równowagę składników odżywczych. Roślina źle znosi niskie temperatury, więc w Polsce nie jest uprawą energetyczną.

Jak czytać rozrzut wyników

Rekordy pochodzą z jednej starszej pracy i nie dają informacji o zmienności między laboratoriami. Wynik zależy od odmiany, terminu zbioru, nawożenia, formy materiału i metodyki testu stosowanej w latach dziewięćdziesiątych, kiedy protokoły BMP nie były jeszcze ujednolicone. Wiek publikacji oznacza, że sposób wyznaczania warunków normalnych i przeliczeń mógł być inny niż obecnie. Należy więc traktować te dane jako historyczny punkt odniesienia.

W praktyce biogazowni

W polskich warunkach proso perłowe nie jest praktycznym substratem. Ma znaczenie jako element wiedzy o uprawach energetycznych w klimacie ciepłym i jako składnik mieszańców z trawą słoniową. Gdyby było rozważane, wymagałoby rozdrobnienia i zakiszenia, a opłacalność należałoby ocenić na podstawie lokalnego plonu. W każdym wypadku potrzebny jest własny test BMP. Dla porównań z innymi trawami energetycznymi warto pamiętać, że ten gatunek jest też istotnym rodzicem mieszańców wykorzystywanych w tropikach, więc wyniki dla niego pomagają zrozumieć, skąd biorą się właściwości późniejszych odmian hybrydowych. Dla praktyki polskiej najważniejszy wniosek jest taki, że ten gatunek pełni rolę wiedzy tła, a nie dostępnego surowca. Dane dotyczą materiału z cieplejszych regionów i dawnych protokołów badawczych.