Francja przedstawia strategię wodorową: 7,2 mld euro do 2030 r. i 6,5 GW elektrolizerów

Rząd Francji przedstawił 8 września 2020 r. krajową strategię rozwoju wodoru niskoemisyjnego. Jej centralnym elementem jest 7,2 mld euro wsparcia publicznego do 2030 r., z czego 2 mld euro zaplanowano na lata 2021–2022 w ramach planu odbudowy France Relance. Cel techniczny to 6,5 GW mocy elektrolizerów do 2030 r.

Najważniejsze założenia

Francuska strategia koncentruje się na trzech obszarach:

1. dekarbonizacja przemysłu — zastąpienie wodoru szarego, produkowanego z gazu ziemnego, wodorem niskoemisyjnym w rafineriach i przemyśle chemicznym;
2. transport ciężki — rozwój zastosowań wodoru w pojazdach użytkowych, kolei i w transporcie lokalnym;
3. badania i innowacje — wsparcie rozwoju technologii i budowa łańcucha wartości w kraju.

Strategia pojawiła się dwa miesiące po przedstawieniu przez Komisję Europejską strategii wodorowej dla całej Unii (8 lipca 2020 r.), a Francja była jednym z państw, które w tym okresie określały własne ścieżki. W przeciwieństwie do niemieckiego dokumentu wyraźnie podkreślała rolę wodoru niskoemisyjnego, co odzwierciedla strukturę francuskiego miksu energetycznego opartego na energii jądrowej.

Znaczenie dla biogazu i biowodoru

Wodór i biometan często są omawiane jako konkurencyjne nośniki gazowe, jednak w praktyce różnią się zastosowaniami. Francja, która w kwietniu 2020 r. zatwierdziła programację energetyczną z celami dla wtłaczanego biometanu, rozwija oba kierunki równolegle. Dla producentów biogazu ważne jest, że w krajach, które mocno inwestują w wodór, rośnie zainteresowanie rynkiem gazów odnawialnych i niskoemisyjnych jako całością, a dyskusja o infrastrukturze przesyłowej obejmuje oba nośniki.

Z perspektywy badań warto odnotować, że biowodór — wodór wytwarzany procesami biologicznymi z biomasy lub odpadów — pozostaje w fazie badań i pilotaży, a strategie państwowe koncentrują się na elektrolizie.

Wnioski dla Polski

Francuska strategia pokazuje typowy dla Europy sposób finansowania: duże środki publiczne na pierwszym etapie rozwoju technologii, powiązane z planami odbudowy po pandemii. Polska w tym czasie nie miała jeszcze własnej strategii wodorowej; prace trwały w Ministerstwie Klimatu. Dla branży oznaczało to konieczność śledzenia, jakie warunki wsparcia zostaną ustalone w kraju, i czy biogaz, biometan oraz wodór będą traktowane w sposób komplementarny.

Co dalej

W kolejnych miesiącach kolejne państwa publikowały własne dokumenty, a Komisja pracowała nad regulacjami dotyczącymi rynku wodoru i certyfikacji paliw odnawialnych i niskoemisyjnych. Skuteczność strategii miała zależeć od kosztów elektrolizerów, cen energii elektrycznej i popytu przemysłu.

Dlaczego wodór niskoemisyjny, a nie tylko odnawialny

Termin „wodór niskoemisyjny" obejmuje wodór wytwarzany z elektrolizy zasilanej energią jądrową lub odnawialną. Dla Francji, gdzie energetyka jądrowa odpowiada za większość produkcji prądu, oznacza to zupełnie inną kalkulację kosztów niż w krajach opartych na wietrze i słońcu. Różnice w podejściu do definicji wodoru stały się jednym z głównych tematów dyskusji o unijnych regulacjach w kolejnych latach.