Kolumbia: mapa drogowa wodoru (wrzesień 2021) i ustawa 2099 włączają wodór do transformacji energetycznej

Ministerstwo Górnictwa i Energii Kolumbii opublikowało 30 września 2021 r. mapę drogową wodoru, po okresie konsultacji publicznych zamkniętym 15 sierpnia. Dokument wyznacza cele krótko-, średnio- i długoterminowe i zakłada, według BID, krajowy popyt rzędu 1,6–1,8 mln ton wodoru w 2050 r. (minister Diego Mesa mówił podczas prezentacji o około 1 850 kt). Kilka miesięcy wcześniej ustawa 2099 z lipca 2021 r. uznała wodór za źródło energii kwalifikujące się do ulg podatkowych.

Ustawa o transformacji energetycznej

Ley 2099 z 2021 r., zwana ustawą o transformacji energetycznej, włączyła wodór niebieski i zielony do niekonwencjonalnych źródeł energii odnawialnej (FNCER) oraz rozciągnęła na projekty wodorowe zachęty podatkowe z ustawy 1715 z 2014 r. W praktyce oznacza to ulgi podatkowe i inne korzyści, o ile projekt zarejestruje się w UPME, która wydaje certyfikaty.

Mapa drogowa

Mapa przewiduje rozwój w kilku fazach, od projektów pilotażowych i regulacji po rozwój rynku wewnętrznego i potencjalny eksport. Wśród sektorów wymieniane są przemysł (w tym rafinacja i produkcja amoniaku), transport ciężki i energetyka. Kolumbia dysponuje zarówno zasobami gazu ziemnego (dla wodoru niebieskiego), jak i energii wodnej, słonecznej i wiatrowej dla zielonego.

Kontekst regionalny

Wcześniej Chile opublikowało własną strategię wodorową (listopad 2020 r.). Kolumbijskie podejście wyróżnia się włączeniem wodoru do ustawy o transformacji energetycznej, co od razu daje projektom dostęp do znanych już z ustawy 1715 ulg podatkowych.

Co dalej

Mapa drogowa jest dokumentem kierunkowym; konkretne mechanizmy i zachęty wymagają aktów wykonawczych, w tym rejestracji projektów w UPME w celu uzyskania certyfikatów uprawniających do ulg. Dla inwestorów istotne będzie, jak w praktyce zostaną zdefiniowane kryteria dla wodoru niebieskiego i zielonego.

Co to oznacza dla Polski i Europy

Kolumbia, podobnie jak Chile i Urugwaj, buduje politykę wodorową, ale zaczyna od stosunkowo niewielkiego popytu wewnętrznego. Dla Europy ważne jest, czy kraje te będą w stanie zapewnić certyfikację zgodną z unijnymi wymogami dla paliw RFNBO.