Chile prezentuje Narodową Strategię Zielonego Wodoru: najtańszy wodór świata do 2030 r.

Rząd Chile zaprezentował 3 listopada 2020 r. Narodową Strategię Zielonego Wodoru, wyznaczającą trzy cele: najtańszy zielony wodór na świecie do 2030 r., miejsce w pierwszej trójce światowych eksporterów do 2040 r. oraz 5 GW mocy elektrolizy w fazie rozwoju do 2025 r. Według Reporte Minero nowa gałąź przemysłu ma oznaczać ok. 100 tys. miejsc pracy i 200 mld USD inwestycji w ciągu 20 lat.

Dlaczego Chile

Kraj ma wyjątkowo dobre warunki do produkcji energii odnawialnej: nasłonecznienie pustyni Atakama na północy i silne wiatry Patagonii na południu. Przy niskich kosztach energii elektrycznej elektroliza może dać konkurencyjny koszt wodoru, a bliskość portów pozwala myśleć o eksporcie wodoru i jego pochodnych, takich jak amoniak.

Cele ilościowe

Cel 5 GW elektrolizy w fazie rozwoju do 2025 r. jest sformułowany w oficjalnych materiałach jako moc „w rozwoju”, a nie zainstalowana. W maju 2021 r. wiceminister energii Francisco Javier López Díaz mówił o celu 25 GW elektrolizy do 2030 r., eksporcie wodoru i jego pochodnych na poziomie 2,5 mld USD rocznie, koszcie wodoru poniżej 1,3 USD (w przytoczonej wypowiedzi „za kilowat”, co jest oczywistą omyłką wobec kilograma) oraz o przyciągnięciu 5 mld USD inwestycji do 2025 r. Strategia miała więc służyć przede wszystkim sygnalizowaniu kierunku rynkowi.

Zastosowania krajowe

Obok eksportu strategia wskazuje zastosowania krajowe: transport ciężki, w tym górniczy, produkcję amoniaku do nawozów i materiałów wybuchowych oraz zastąpienie importowanych paliw. Górnictwo miedzi, zużywające dużo energii, jest naturalnym odbiorcą.

Wodór a biogaz

Strategia dotyczy wodoru z elektrolizy, ale rozwój tego rynku wpływa na biogaz: biometan i biogenny CO₂ mogą być surowcami do e-paliw, a infrastruktura wodorowa może wykorzystywać wspólne porty i zasoby.

Ryzyka

Strategia zależy od kosztu elektrolizerów, cen energii odnawialnej, dostępu do finansowania i popytu zewnętrznego. Eksport wymaga także infrastruktury portowej i logistyki dla amoniaku lub wodoru, której budowa jest długa i kosztowna.

Co to oznacza dla Polski i Europy

Chile to jeden z kandydatów na dostawców zielonego wodoru i amoniaku do Europy. Dla polskich portów i odbiorców przemysłowych ważne będzie, czy certyfikacja wodoru (RFNBO) zostanie uznana w łańcuchach dostaw z Ameryki Południowej.