Fukushima: otwarto FH2R, jeden z największych elektrolizerów zasilanych OZE

Japońska instalacja Fukushima Hydrogen Energy Research Field (FH2R) w miejscowości Namie w prefekturze Fukushima została oficjalnie otwarta 7 marca 2020 r. Jest to elektrolizer klasy 10 MW, zdolny – przy pracy z mocą znamionową – produkować do 1200 Nm³ wodoru na godzinę. W momencie otwarcia opisywano go jako jedną z największych na świecie instalacji tego typu zasilanych odnawialną energią.

Kto za tym stoi i jak to działa

Projekt realizują wspólnie NEDO (japońska agencja ds. rozwoju nowych technologii energetycznych i przemysłowych), Toshiba Energy Systems & Solutions, Tohoku Electric Power oraz Iwatani. Budowa ruszyła w 2018 r., a według NEDO obiekt został ukończony pod koniec lutego 2020 r. System elektrolizy alkalicznej dostarczył Asahi Kasei.

Energia elektryczna pochodzi z farmy fotowoltaicznej o mocy 20 MW zlokalizowanej na terenie ok. 180 tys. m² oraz – uzupełniająco – z sieci. To istotne: celem nie jest samo wytwarzanie wodoru, ale także sprawdzenie, jak elektrolizer może dopasowywać pobór mocy do zmiennej podaży i popytu w systemie, czyli pełnić funkcję elastycznego odbiorcy, który „magazynuje” nadwyżki OZE w postaci wodoru.

Dlaczego akurat Fukushima

Wybór lokalizacji ma wymiar symboliczny i polityczny. Region po awarii elektrowni jądrowej z 2011 r. stał się poligonem dla projektów odbudowy opartej na energii odnawialnej i wodorze. Wytworzony wodór ma trafiać do zastosowań mobilnych i przemysłowych, a doświadczenia z eksploatacji mają posłużyć do skalowania technologii w kolejnych latach.

Co to oznacza dla branży biogazowej

Dla czytelników Substraty.pl FH2R jest ważnym punktem odniesienia z dwóch powodów. Po pierwsze, pokazuje skalę, w której Japonia testowała wodór z elektrolizy już w 2020 r. – i tym samym kontekst, w jakim później powstawały strategie wodorowe (patrz kolejne wpisy o japońskiej strategii i ustawie wodorowej). Po drugie, wodór „zielony” konkuruje z wodorem uzyskiwanym z biogazu i biometanu (reforming parowy z rozdzielaniem CO₂ lub bezpośrednio z biogazu), a o przewadze danej drogi decyduje lokalna dostępność surowca, koszt energii elektrycznej i infrastruktura. W regionach rolniczych, takich jak Hokkaido, wodór z biogazu z gnojowicy ma sens głównie jako rozwiązanie lokalne – o tym piszemy w osobnym materiale o Shikaoi.

Warto pamiętać, że 10 MW to wciąż skala demonstracyjna. Prawdziwy test to wyniki wieloletniej eksploatacji i koszt produkowanego wodoru.