Indie zatwierdzają Narodową Misję Zielonego Wodoru: 5 mln t rocznie do 2030 r., nakłady 19 744 crore rupii

Gabinet Indii zatwierdził 4 stycznia 2023 r. Narodową Misję Zielonego Wodoru, której celem jest osiągnięcie zdolności produkcyjnej co najmniej 5 mln t zielonego wodoru rocznie do 2030 r. wraz z przyrostem ok. 125 GW mocy odnawialnych. Początkowy budżet wynosi 19 744 crore rupii (1 crore = 10 mln rupii).

Struktura finansowania

Według komunikatu rządu, powtórzonego przez serwisy prawnicze i branżowe, początkowa pula dzieli się następująco: 17 490 crore rupii na program SIGHT (Strategic Interventions for Green Hydrogen Transition), 1466 crore na projekty pilotażowe, 400 crore na badania i rozwój oraz 388 crore na pozostałe elementy misji. SIGHT obejmuje dwa mechanizmy zachęt finansowych: jeden dla krajowej produkcji elektrolizerów, drugi dla produkcji zielonego wodoru. Pilotaże mają dotyczyć nowych sektorów zastosowań i nowych ścieżek produkcji.

Pozostałe elementy misji

Misja przewiduje wyznaczenie regionów, które mogą obsłużyć produkcję lub wykorzystanie wodoru na dużą skalę, jako „zielonych hubów wodorowych”. Do badań i rozwoju ma służyć partnerstwo publiczno-prywatne SHIP (Strategic Hydrogen Innovation Partnership), w którym projekty mają być zorientowane na cel i ograniczone w czasie. Dokument zapowiada też ramy polityki wspierającej, system norm i regulacji oraz skoordynowany program szkoleń zawodowych. Wytyczne wdrożeniowe dla poszczególnych komponentów przygotuje MNRE.

Oczekiwane efekty

Rząd szacuje, że do 2030 r. misja przyciągnie inwestycje przekraczające 8 lakh crore rupii (8 bln rupii), stworzy ponad 6 lakh miejsc pracy, ograniczy emisje gazów cieplarnianych o ok. 50 mln t rocznie oraz zmniejszy łączny import paliw kopalnych o ponad 1 lakh crore rupii.

Czym misja jest, a czym nie jest

Misja dotyczy zielonego wodoru, czyli wodoru wytwarzanego głównie w elektrolizie zasilanej odnawialną energią. W opisach misji, z którymi się zapoznaliśmy, nie wyodrębniono osobnej ścieżki dla wodoru z biomasy ani z biometanu. Dla czytelników interesujących się biogazem ma to znaczenie praktyczne: wsparcie z tej puli trafi przede wszystkim do elektrolizerów i projektów opartych na OZE, a odrębnym torem pozostają programy poświęcone biogazowi i sprężonemu biogazowi, takie jak SATAT i GOBARdhan.

Co to oznacza dla Polski i Europy

Skala indyjskiej misji i system zachęt produkcyjnych dla elektrolizerów pokazują, że Indie chcą budować własny przemysł wodorowy, a nie wyłącznie importować technologię. Dla europejskich producentów urządzeń oznacza to rosnącą konkurencję lokalnych wytwórców na rynku azjatyckim, a dla odbiorców wodoru — potencjalne, ale dopiero przyszłe źródło dostaw, uzależnione od budowy infrastruktury.