Chiny publikują plan rozwoju wodoru na lata 2021–2035. Cel: 50 tys. pojazdów i do 200 tys. t zielonego H₂

Chiny przedstawiły 23 marca 2022 r. pierwszy krajowy plan rozwoju wodoru: „Średnio- i długoterminowy plan rozwoju przemysłu wodoru na lata 2021–2035”. Dokument wydały Narodowa Komisja Rozwoju i Reform (NDRC) oraz Narodowa Administracja Energii (NEA). Zakłada, że do 2025 r. w kraju będzie jeździć ok. 50 tys. pojazdów z ogniwami paliwowymi, a produkcja wodoru z odnawialnych źródeł wyniesie 100–200 tys. t rocznie.

Cele na rok 2025

Według relacji Xinhua (24 marca 2022 r.) oraz bazy polityk IEA plan wskazuje na 2025 r.:

• ok. 50 tys. pojazdów napędzanych wodorem,
• pewną liczbę stacji tankowania,
• produkcję 100–200 tys. t wodoru z odnawialnych źródeł rocznie, co ma ograniczyć emisje CO₂ o 1–2 mln t rocznie.

IEA podaje te same wartości (50 tys. pojazdów, 100–200 tys. t zielonego wodoru); źródła nie rozstrzygają, czy 50 tys. oznacza pojazdy w eksploatacji, czy wyprodukowane, więc przytaczamy je tak, jak je sformułowano w planie.

Perspektywa do 2030 i 2035 r.

Plan przewiduje, że do 2030 r. powstanie względnie kompletny system innowacji technologicznych oraz system produkcji i dostaw wodoru ze źródeł czystych, zgodny ze szczytem emisji CO₂ planowanym na ten rok. Do 2035 r. ma się znacząco zwiększyć udział wodoru wytwarzanego z OZE w końcowym zużyciu energii. Horyzontem długoterminowym pozostaje neutralność węglowa w 2060 r.

Czy to „biowodór”?

Plan dotyczy głównie wodoru wytwarzanego z energii odnawialnej, a nie biowodoru z fermentacji lub reformingu biometanu. Dla branży biogazowej istotne jest jednak to, że rozwój wodoru tworzy konkurencyjny rynek zbytu dla odnawialnych cząsteczek: biometan może być paliwem w transporcie ciężkim, ale w Chinach będzie konkurował z wodorem z OZE.

Co to oznacza dla Polski/Europy

Chiński rynek wodoru jest kształtowany przez politykę przemysłową i energetyczną wyznaczoną w krajowych planach, a nie przez ceny gazu, co odróżnia go od logiki unijnej opartej na regulacjach RED. Cele liczbowe na 2025 r. (50 tys. pojazdów, 100–200 tys. t wodoru z OZE) warto traktować jako punkt odniesienia przy ocenie tempa realizacji — przykład zakładu w Kuqa pokazuje, że ogłoszona moc i faktyczna produkcja mogą się różnić.