Sinopec planuje 400-kilometrowy rurociąg wodorowy z Mongolii Wewnętrznej do Pekinu

Chiński koncern Sinopec zapowiedział w kwietniu 2023 r. budowę pierwszego w kraju międzyregionalnego rurociągu wodorowego dalekiego zasięgu. Ma on liczyć ponad 400 km i łączyć Ulanqab w Mongolii Wewnętrznej z Pekinem. Początkowa zdolność przesyłowa to ok. 100 tys. t wodoru rocznie, a w kolejnych etapach — według Enerdata — 500 tys. t.

Trasa i przeznaczenie

Według relacji Xinhua, opartej na wypowiedzi prezesa Sinopec Ma Yongshenga, rurociąg wyprowadzi czysty wodór z zachodnich regionów Chin do wschodnich obszarów zużywających energię i zastąpi wodór produkowany z paliw kopalnych w regionie Pekin–Tiencin–Hebei. Projekt został ujęty w planie budowy sieci ropy i gazu, który Narodowa Administracja Energii opublikowała w marcu 2023 r.

Osobno Sinopec zapowiadał zakład zielonego wodoru w Ordos (też Mongolia Wewnętrzna) o zdolności ok. 30 tys. t wodoru i 240 tys. t tlenu rocznie — według doniesień trafiłby do pobliskiego zakładu chemii węglowej. Źródła nie określają, czy Ordos będzie zasilać rurociąg do Pekinu, ani nie podają kosztu rurociągu, więc łączenie obu przedsięwzięć byłoby domysłem.

Rola rurociągów w gospodarce wodorowej

Wodór jest kosztowny w transporcie na dużą skalę: w postaci sprężonej wymaga ciężarówek i dużej liczby kursów, w postaci ciekłej — kosztownego skraplania. Rurociągi są najtańszą opcją przy dużych wolumenach i stałym odbiorze, ale wymagają materiałów odpornych na kruchość wodorową i zabezpieczeń. Dla Chin, gdzie potencjał odnawialnych źródeł jest na północy i zachodzie, a popyt na wschodzie, transport dalekobieżny to kluczowy element systemu.

Powiązanie z biometanem

Biometan jest gotowy do użycia w istniejących sieciach gazowych, wodór wymaga nowej infrastruktury lub mieszania w ograniczonych proporcjach. Dla branży biogazowej istotne jest, jak szybko powstaną odbiorcy wodoru i jak zmieni się konkurencja o fundusze publiczne.

Czego nie wiemy

W doniesieniach brakuje ostatecznej decyzji inwestycyjnej, harmonogramu, kosztu rurociągu oraz źródła zasilania elektrolizerów. W chińskich projektach wodorowych częstym problemem były opóźnienia i niski stopień wykorzystania mocy — o czym świadczy przykład zakładu w Kuqa.

Co to oznacza dla Polski/Europy

Sposób, w jaki Chiny planują łączyć regiony odnawialne z odbiorcami przemysłowymi, jest studium przypadku dla debaty o europejskim rynku wodoru i „korytarzach wodorowych”. Rurociągi wodorowe wymagają kilkuletnich inwestycji, więc krótkoterminowo wodór pozostanie produktem lokalnym.