Hiringa: w Wiri koło Auckland otwarto stację tankowania zielonego wodoru

Spółka Hiringa Energy otworzyła oficjalnie 23 kwietnia 2024 r. stację tankowania wodoru w Wiri, w południowej części Auckland (RNZ opisało to 24 kwietnia jako otwarcie „wczoraj”). Stacja, której dystrybutory stoją na stacjach Waitomo, jest jedną z trzech stacji sieci Hiringa na Wyspie Północnej – obok Te Rapa w Hamilton i Palmerston North; czwarta miała powstać w Tauranga. Firma określa sieć jako pierwszą w Australazji sieć tankowania zielonego wodoru dla transportu ciężkiego, ale tego sformułowania RNZ nie potwierdza, a w tym samym tygodniu własną stację wodoru dla ciężkich pojazdów w Wiri otworzyła też firma Halcyon.

Co oferuje stacja

Według RNZ stacja w Wiri może zasilić do 60 ciężarówek, a wodór powstaje na miejscu z odnawialnej energii elektrycznej. Napełnienie zbiornika trwa około 15 minut. W momencie otwarcia z pomp mogły korzystać tylko dwie ciężarówki w kraju, co pokazuje, jak wcześnie jest ten rynek.

Plany i przesunięcia

Profil CSIRO z sierpnia 2021 r. opisywał trzy fazy: osiem stacji w fazie pierwszej, kolejne 16 stacji w fazie drugiej (do 2025 r.) i ponad 100 stacji do 2030 r. Te terminy należy traktować jako nieaktualne zamiary: w kwietniu 2024 r. działały trzy stacje, a czwartą dopiero planowano.

Źródło wodoru

W Wiri wodór produkuje się na miejscu metodą elektrolizy. Kluczowym projektem dla sieci jest Kapuni w Taranaki, realizowany z Ballance Agri-Nutrients; jego decyzja inwestycyjna zapadła dopiero w lutym 2026 r., ponad pięć lat po przyznaniu rządowego wsparcia.

Miejsce biogazu

Wodór z elektrolizy nie jest biowodorem, ale stacje takie jak Wiri tworzą infrastrukturę, z której mógłby w przyszłości korzystać także wodór z biogazu (np. po pirolizie). W Nowej Zelandii bardziej realną ścieżką dla biogazu pozostaje biometan i sprężony gaz dla ciężarówek.

Co to oznacza dla Polski

W Polsce wodorowe stacje tankowania rozwijają się powoli, a rola biometanu w transporcie ciężkim (bioCNG, bioLNG) jest uznawana za bliższą wdrożeniu. Przykład Hiringa pokazuje, że nawet w kraju z bardzo dużym udziałem OZE w produkcji energii elektrycznej budowa sieci wodorowej jest procesem wieloletnim i zależnym od finansowania publicznego.