Indie wprowadzają obowiązek mieszania sprężonego biogazu z CNG i PNG: od 1% w 2025/26 do 5% w 2028/29

Krajowy Komitet Koordynacyjny ds. Biopaliw, któremu przewodniczy minister ropy i gazu Hardeep Singh Puri, ogłosił w listopadzie 2023 r. obowiązek mieszania sprężonego biogazu (CBG) z CNG i PNG. Harmonogram przewiduje 1% w roku finansowym 2025–26, 3% w 2026–27, 4% w 2027–28 i 5% od 2028–29, liczone względem całkowitego zużycia gazu w transporcie (CNG) i w gospodarstwach domowych zasilanych z miejskich sieci (PNG).

Jak zbudowano obowiązek

Mieszanie CBG jest dobrowolne do końca roku finansowego 2024–25, a od 2025–26 staje się obowiązkowe. Obowiązek dotyczy segmentów CNG (transport) i PNG (domowy) w sektorze miejskich sieci gazowych (CGD). Według komunikatu ministerstwa wdrażaniem i monitorowaniem obowiązku zajmie się Central Repository Body (CRB), na podstawie wytycznych operacyjnych zatwierdzonych przez ministra ropy i gazu.

Data ogłoszenia

Źródła podają różne daty: komunikat rządowy i Tribune India są datowane na 25 listopada 2023 r., natomiast artykuły Mercom India i Energetica India noszą datę 27 listopada. Za datę zdarzenia przyjmujemy datę komunikatu, czyli 25 listopada.

Oczekiwane efekty

Według komunikatu rząd spodziewa się ok. 37 500 crore rupii inwestycji oraz powstania 750 projektów CBG do roku finansowego 2028–29. Jest to oficjalna prognoza, a nie wynik, który można dziś zweryfikować na podstawie liczby zakładów.

Dlaczego to kluczowe dla rynku

Inwestor w instalację CBG potrzebuje pewnego odbiorcy gazu i ceny pozwalającej spłacić kredyty. Dotychczasowy program SATAT opierał się na zaproszeniach spółek naftowych i gazowych do składania ofert przez przedsiębiorców oraz ich deklaracjach zakupu. Obowiązek mieszania przenosi część ciężaru na spółki dystrybucyjne i ma zapewnić wytwórcom bardziej przewidywalny popyt.

Co to oznacza dla Polski i Europy

W Polsce i UE wsparcie biometanu opiera się na taryfach, aukcjach i obowiązkach dla paliw transportowych. Indyjskie podejście — procentowy obowiązek zakupu biogazu przez dystrybutorów gazu — jest przykładem tworzenia popytu bez dopłat bezpośrednich do każdej jednostki gazu. Wyzwanie tkwi w egzekwowaniu oraz w zagwarantowaniu, że cena zakupu pokrywa koszty produkcji.