Kanada publikuje federalną Strategię Wodorową: 32 rekomendacje i cel neutralności do 2050 r.

Federalny rząd Kanady opublikował 16 grudnia 2020 r. Strategię Wodorową dla Kanady, którą w imieniu Natural Resources Canada (NRCan) zaprezentował minister Seamus O’Regan. Dokument wskazuje wodór jako jedno z narzędzi osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r. i zawiera – według podsumowania kancelarii Osler – 32 rekomendacje, a jego pierwsza faza obejmuje lata 2020–2025.

Główne założenia

Strategia ma pozycjonować Kanadę jako producenta, użytkownika i eksportera wodoru niskoemisyjnego. Podkreśla ona wykorzystanie różnych ścieżek wytwarzania: elektrolizy zasilanej energią odnawialną lub wodną, reformingu gazu z wychwytem CO₂ oraz innych technologii, a nie zawęża celu do jednego „koloru” wodoru. Kanada ma kilka przewag: bogaty gaz ziemny, wysoki udział energii wodnej w niektórych prowincjach i doświadczenie w technologiach ogniw paliwowych.

Liczby z komunikatu NRCan

Według komunikatu NRCan z 16 grudnia 2020 r. (wygłoszonego w St. John’s w Nowej Fundlandii) strategię wspiera federalna inwestycja 1,5 mld CAD w Low-carbon and Zero-emissions Fuels Fund, a niskoemisyjny wodór mógłby ograniczać roczne emisje gazów cieplarnianych nawet o 45 mln ton w 2030 r. i stworzyć do 350 tys. nowych miejsc pracy do 2050 r. Według Osler 32 rekomendacje zostały pogrupowane w osiem filarów, a jako jeden z pierwszych potencjalnych hubów wskazano Alberta Industrial Heartland pod Edmonton. W latach 2025–2030 nacisk ma przesunąć się na wzrost i dywersyfikację sektora.

Huby regionalne

Strategia przewiduje tworzenie regionalnych hubów wodorowych, czyli skupisk produkcji, magazynowania, transportu i odbioru w jednym regionie. Takie podejście ma zmniejszać koszty infrastruktury i przyspieszać wykorzystanie wodoru w przemyśle, ciężkim transporcie i ogrzewaniu.

Etapy

Dokument dzieli działania na fazy, z których pierwsza – lata 2020–2025 – ma zbudować podstawy: regulacje, normy i kody, pilotażowe projekty oraz pierwsze huby. Dalsze fazy zakładają wzrost skali i eksport. Jak w każdej strategii, wiele zależy od późniejszych instrumentów finansowych i regulacyjnych.

Wodór a biogaz i biometan

Choć strategia dotyczy głównie wodoru, jest ważna dla sektora biogazu: biometan może służyć jako surowiec do produkcji wodoru z reformingu, a odpady organiczne i gaz składowiskowy – jako źródło wodoru z biomasy. Kanadyjskie prowincje z rozwiniętym rynkiem RNG (Kolumbia Brytyjska, Quebec) mogą wiązać oba obszary.

Dlaczego wodór w kanadyjskim kontekście

Kanada ma duże zasoby gazu ziemnego, znaczący potencjał hydroenergetyczny i rozbudowany przemysł ciężki, co czyni wodór interesującym elementem dekarbonizacji. Strategia traktuje go jako nośnik energii i surowiec przemysłowy, a nie jako rozwiązanie wyłącznie dla transportu.

Co dalej

Strategia zapowiadała dalsze instrumenty: regulacje, normy i kody oraz wsparcie finansowe dla pierwszych projektów.

Co to oznacza dla Polski i Europy

Kanada, podobnie jak UE, buduje politykę wodorową na „hubach” i na szerokim spektrum technologii. Różnica leży w przewagach zasobowych i w tym, że Kanada rozważa eksport do Europy – ważny kontekst dla polskich importerów i operatorów infrastruktury.