Namibia i Hyphen podpisały umowę na zielony wodór wartą 10 mld USD

Rząd Namibii i spółka Hyphen Hydrogen Energy podpisały 26 maja 2023 r. umowę Feasibility and Implementation Agreement dotyczącą projektu zielonego wodoru wartego około 10 mld USD. Instalacja ma powstać w Parku Narodowym Tsau ǁKhaeb na pustyni Namib.

Co podpisano

Miningmx (25 maja 2023 r., za Reuters) informował, że umowa o wykonalności i wdrożeniu zostanie oficjalnie podpisana w piątek, a Zawya opisała podpisanie umowy o wartości 10 mld USD. Hyphen został wskazany jako preferowany oferent już w 2021 r. Zakład ma powstać etapami i przetwarzać zielony wodór na amoniak: według Zawya cel to 1 mln t amoniaku rocznie do końca 2027 r., a według Reutersa pełna skala 2 mln t rocznie ma być osiągnięta przed 2030 r. Są to deklaracje spółki, nie gwarancje.

Dlaczego Namibia

Namibia należy do najbardziej słonecznych i najrzadziej zaludnionych krajów świata, a rząd chce wykorzystać potencjał energii słonecznej i wiatrowej, by stać się regionalnym centrum energii odnawialnej. Atrakcyjność projektu dla odbiorców europejskich polega na możliwości eksportu amoniaku jako nośnika energii. Reuters, cytowany przez Miningmx, zwracał jednak uwagę, że kraj cierpi na niedobór wody i leży daleko od kluczowych rynków zbytu, więc nie jest pewne, czy da radę dostarczyć produkt konkurencyjny kosztowo.

Znaczenie dla biogazu i biometanu

Wodór odnawialny z elektrolizy nie jest „biowodorem”, bo nie powstaje z biomasy, ale wpływa na rynek gazów odnawialnych. W UE dla paliw odnawialnych pochodzenia nie-biologicznego obowiązują reguły RFNBO, a koszty produkcji wodoru w regionach o bardzo dobrych zasobach OZE porównuje się z kosztami biometanu. Różnice między tymi ścieżkami omawiamy w wpisie Elektroliza a biowodór: RFNBO i dlaczego prąd z biogazu to inna kategoria.

Ryzyka i pytania otwarte

• Finansowanie: projekty tej skali wymagają inwestorów kapitałowych i banków oraz kontraktów odbioru (offtake).
• Woda: elektroliza wymaga wody; w regionie suchym rozwiązaniem jest odsalanie wody morskiej.
• Infrastruktura: potrzebny jest port, linie przesyłowe, zakład amoniaku i instalacje zaplecza.
• Wpływ na przyrodę: lokalizacja przy parku narodowym wymaga starannych ocen środowiskowych.

Umowa jest ważnym krokiem formalnym, ale od ostatecznej decyzji inwestycyjnej dzielą ją jeszcze lata prac i uzgodnień.