Ecogas otwiera w Reporoa pierwszy w Nowej Zelandii komercyjny zakład trawienia odpadów żywności

Spółka Ecogas oficjalnie otworzyła 20 października 2022 r. swój zakład w Reporoa na Wyspie Północnej. Ecogas określa go jako pierwszy tego rodzaju w Nowej Zelandii; relacje z otwarcia opisywały go także jako największy w kraju zakład przetwarzania odpadów żywności, ale to sformułowanie pochodzi z komunikatów promocyjnych. Docelowa przepustowość wynosi 75 tys. ton odpadów żywności i innych resztek organicznych rocznie, a według Ecogas zakład przetwarza ok. 200 ton na dobę i ma zgodę na przyjęcie do 100 tys. ton rocznie.

Skala i finansowanie

Według NZ Herald z marca 2022 r. inwestycja kosztowała ponad 30 mln dolarów nowozelandzkich, a dyrektor Andrew Fisher mówił wówczas o „miękkim otwarciu” w październiku i przetwarzaniu do końca roku. Budowa była wspierana pożyczką 7 mln NZD z rządowego funduszu rozwoju regionalnego (Provincial Growth Fund), jak podawało RNZ w 2020 r. Ecogas ma też 20-letni kontrakt na przetwarzanie odpadów żywności zbieranych przez Auckland Council.

Co powstaje z odpadów

Zakład został zaprojektowany jako źródło biogazu oraz płynnego bionawozu, a według założeń ciepło i CO₂ miały trafiać do sąsiedniej szklarni T&G Fresh. Od grudnia 2021 r. Ecogas współpracował z Firstgas przy uszlachetnianiu biogazu do biometanu; norma jakości gazu w sieci dopuściła biometan dopiero w kwietniu 2024 r. (zob. wpis o NZS 5442).

Poferment: pilot w Wiri i próby w Pukekohe

Przed budową pełnoskalowej instalacji Ecogas uruchomił w Wiri (Auckland) małą instalację pilotażową przetwarzającą do 60 kg odpadów dziennie. Wytwarzany w niej poferment posłużył do prób w Pukekohe, w których porównywano wzrost trawy po zastosowaniu pofermentu, popularnych nawozów i na poletkach kontrolnych; trawę koszono i ważono po okresie wzrostu. Strona Ecogas nie podaje wyników tych prób, więc jakość i wartość nawozowa pofermentu z Reporoa pozostają deklaracją spółki.

Co to oznacza dla Polski

Reporoa łączy trzy elementy: gwarantowany strumień odpadów miejskich (kontrakt z Auckland), odbiorcę ciepła (szklarnie) oraz własną ścieżkę wtłaczania gazu. Dla polskich biogazowni utylizacyjnych jest to model, który ogranicza ryzyko przychodowe: każdy z trzech źródeł dochodu (opłata za przyjęcie odpadów, energia, produkt końcowy) jest niezależny od pozostałych. Kluczowa dla jakości pofermentu pozostaje kontrola zanieczyszczeń w odpadach przyjmowanych do zakładu.