Ecogas Reporoa: ruszyła budowa pierwszego dużego zakładu biogazu z odpadów żywności w Nowej Zelandii

W sierpniu 2020 r. rozpoczęto budowę zakładu Ecogas w Reporoa na Wyspie Północnej – instalacji, która z odpadów żywności produkuje biogaz na skalę komercyjną. Według RNZ obiekt ma przetwarzać 75 tys. ton odpadów organicznych rocznie, a wytwarzane ciepło i CO₂ mają zasilać pobliską szklarnię producenta pomidorów T&G Fresh, do której należy teren pod budowę.

Finansowanie i skala

RNZ podaje, że inwestycja o wartości ok. 30 mln dolarów nowozelandzkich otrzymała pożyczkę w wysokości 7 mln NZD z rządowego funduszu rozwoju regionalnego (Provincial Growth Fund, 2019 r.), współfinansowaną przez Ecogas. Budowę rozpoczęto po błogosławieństwie terenu przez Ngāti Tahu-Ngati Whaoa, a zakład miał ruszyć w 2022 r. Hortidaily wymienia około 60 miejsc pracy przy budowie.

Co zakład ma produkować

Według RNZ Nowa Zelandia składuje rocznie ok. 327 tys. ton odpadów żywności, a nowy zakład ma ograniczyć emisje o nawet 10 tys. ton CO₂ rocznie. Wytworzona energia ma wystarczać dla ok. 2,5 tys. gospodarstw domowych, a bionawóz ma trafiać na ok. 2 tys. ha okolicznych użytków rolnych. Do szklarni T&G ma być dostarczane ciepło i dwutlenek węgla.

Skala w odniesieniu do krajowych odpadów

Docelowa przepustowość 75 tys. ton to około 23% rocznej ilości odpadów żywności, która według RNZ trafia w Nowej Zelandii na składowiska (327 tys. ton) – to więc zakład o istotnej, ale nie przełomowej skali krajowej. Redukcja emisji do 10 tys. t CO₂ rocznie jest wartością podaną przez inwestora, a nie niezależną oceną. Zakład miał być pierwszą taką instalacją na dużą skalę w kraju, dlatego komunikaty z 2020 r. kładły nacisk na lokalne miejsca pracy i współpracę z właścicielami terenu, czyli T&G Fresh i lokalną społecznością Ngāti Tahu-Ngati Whaoa.

Co to oznacza dla Polski

Ecogas jest przykładem integracji biogazowni utylizacyjnej z odbiorcą ciepła i CO₂ z rolnictwa (szklarnie) – model możliwy też w Polsce, gdzie ciepło z kogeneracji bywa niedoceniane. Dla porównania: w Polsce brakuje jeszcze regularnych kontraktów miejskich na bioodpady kuchenne, które w Nowej Zelandii miały zapewnić bazę surowcową.