Nowa Zelandia: nowy cel metanu biogenicznego na 2050 r. – 14–24% względem 2017 r.

Według Ministerstwa Środowiska Nowej Zelandii obowiązujący cel dla metanu biogenicznego na 2050 r. wynosi 14–24% poniżej poziomu z 2017 r. Zastąpił on pierwotny przedział 24–47% z ustawy Zero Carbon z 2019 r. Zmianę wprowadziła ustawa Climate Change Response (2050 Target and Other Matters) Amendment Act 2025 (Public Act 2025 No 80); według legislation.govt.nz uzyskała zgodę 16 grudnia 2025 r. i weszła w życie dzień później (strona parlamentu podaje datę zgody 15 grudnia). Cel pośredni na 2030 r. – redukcja o 10% względem 2017 r. – pozostał bez zmian.

Skąd zmiana

Rząd ogłosił obniżenie celu 12 października 2025 r. i – według RNZ – wykluczył jednocześnie podatki od metanu. Zmiana wynika z przeglądu niezależnego panelu (Methane Science and Target Review, powołanego w 2024 r.) oraz ustawowego przeglądu celu 2050 przez Komisję ds. Zmian Klimatu. Panel wskazał, że redukcja o około 14–15% względem poziomu z 2017 r. do 2050 r. spełniałaby cel braku dodatkowego ocieplenia w scenariuszach, w których globalne emisje nie spadają szybko.

Nowy przegląd celu

Ustawa dodała art. 5QA, który wymaga oceny, czy komponent metanu biogenicznego celu 2050 pozostaje adekwatny, i rekomendacji celu na rok kalendarzowy rozpoczynający się 1 stycznia 2050 r. Komentarze opisują ten przegląd jako przewidziany na 2040 r., tak by cel odpowiadał najnowszej nauce i wysiłkom partnerów handlowych.

Co oznacza przedział 14–24%

Górna granica nowego przedziału (24%) pokrywa się z dawną dolną granicą celu (24%), więc nowy zakres leży w całości poniżej dawnego, z jednym punktem styku. Dla sektora rolnego oznacza to znacznie mniejszy wysiłek niż w ustawie z 2019 r.

Sektor odpadów

Dla odpadów obowiązuje ten sam cel dla metanu biogenicznego, a składowiska pozostają w ETS. Rządowe konsultacje z 2026 r. w sprawie organiki wskazują, że wychwyt gazu składowiskowego może być dalej wzmacniany.

Co to oznacza dla Polski i Europy

Nowa Zelandia jest przykładem, jak cele metanowe są traktowane jako przedmiot negocjacji naukowych i politycznych. W UE rozporządzenie metanowe dotyczy energii, a rolnictwo jest omawiane w odrębnych politykach. Dla polskich inwestorów to sygnał, że projekty ograniczające metan należy oceniać pod kątem rentowności bez założenia stałego, rosnącego wsparcia klimatycznego.