Ontario FIT: ceny dla biogazu, gazu składowiskowego i biomasy w latach 2016–2017 i koniec programu

Ontaryjski program feed-in tariff (FIT) był przez lata jednym z najbardziej szczegółowych na świecie cenników dla energii z biogazu. Dwa ostatnie cenniki, z 1 stycznia 2016 r. i 1 stycznia 2017 r., pokazują, ile płacono za energię z biogazu rolniczego, gazu składowiskowego i biomasy w instalacjach do 500 kW, oraz jak program się zakończył.

Jak działał cennik

Program FIT, prowadzony przez IESO (Independent Electricity System Operator), przyznawał kontrakty projektom odnawialnym o mocy zwykle do 500 kW. Cena kontraktowa zależała od paliwa i wielkości projektu. Część ceny była indeksowana wskaźnikiem CPI: według cennika (kolumna „Percentage Escalated”) 50 proc. ceny dla biogazu z gospodarstw, biogazu i gazu składowiskowego w 2016 r. Do cen można było dodać dodatki za udział społeczności lokalnych, podmiotów komunalnych i społeczności rdzennych: w cenniku z 2017 r. od 0,5 do 1,5 centa za kWh, zależnie od rodzaju i poziomu udziału.

Ceny w latach 2016 i 2017

Ceny w centach kanadyjskich za kWh:

Widać, że program premiował biogaz z małych gospodarstw: instalacja do 100 kW dostawała ponad 9 centów więcej za kWh niż biogazownia większa, do 500 kW. Z każdym cennikiem ceny były jednak nieznacznie obniżane. Między 2016 a 2017 r. spadek wynosił od 0,3 do 0,5 centa.

Przykład przeliczenia

Dla ilustracji: instalacja biogazowa o mocy 100 kW, pracująca przez 8000 godzin w roku, wytwarza 800 MWh. Przy cenie 26,3 c/kWh z cennika 2016 r. daje to ok. 210 400 CAD rocznie, a przy 25,8 c/kWh z cennika 2017 r. ok. 206 400 CAD. Różnica 0,5 centa przekłada się więc na ok. 4000 CAD rocznie. To rachunek poglądowy: realna produkcja zależy od dyspozycyjności instalacji, a do ceny dochodzi indeksacja CPI i ewentualne dodatki.

Dlaczego podział na przedziały mocy

Cennik nagradzał małe jednostki wyższą ceną, bo koszt jednostkowy kWh z małej biogazowni jest wyższy: stały koszt reaktora, kogeneratora i przyłączenia rozkłada się na mniej energii. Dla instalacji na farmie, która wykorzystuje gnojowicę, to rozwiązanie zbliżone do tych, które znamy z europejskich taryf zależnych od mocy. Cennik z 2017 r. zachował ten sam podział na przedziały co cennik z 2016 r.: do 100 kW, 100–250 kW oraz do 500 kW. Zmieniły się tylko ceny, o 0,3–0,5 centa.

Dodatki za udział lokalny

Do ceny podstawowej dodawano dodatki (price adders) za udział lokalnych podmiotów w projekcie. W cenniku z 2017 r. wynosiły one:

Dla małej biogazowni rolniczej oznaczało to, że udział wspólnoty lokalnej w projekcie mógł zwiększyć cenę o kilka procent, co zachęcało do budowy instalacji z udziałem społeczności.

Czwarta runda FIT: bioenergia

W czerwcu 2016 r. IESO zaoferowało kontrakty w FIT 4. Według Canadian Biomass Magazine objęły one 14 projektów bioenergii o łącznej mocy 3,45 MW: niemal wszystkie to biogazownie rolnicze lub inne, o mocy od 100 do 500 kW, plus jedna instalacja na biomasę odnawialną o mocy 250 kW. Artykuł nie wymienia w tej grupie projektów gazu składowiskowego.

Ostatnia runda

We wrześniu 2017 r. IESO zaoferowało kontrakty na 150 MW w piątej rundzie, nazwanej w prasie branżowej ostatnią w programie FIT. Dominowała fotowoltaika (382 z 390 zaoferowanych kontraktów), a bioenergia dostała niewiele: siedem biogazowni rolniczych i jedną instalację gazu składowiskowego z odpadów komunalnych. W tej rundzie wnioskodawcy mogli zdobywać punkty priorytetowe, oferując cenę niższą niż w cenniku.

Wnioski

Ontaryjskie FIT pokazuje, jak taryfa gwarantowana z podziałem na wielkość i rodzaj paliwa potrafi wspierać małe biogazownie rolnicze, a jednocześnie jak wąski był jej zakres: pułap 500 kW i kilka kontraktów w ostatniej rundzie. Obecnie kanadyjskie przychody z biogazu wiążą się raczej z rynkiem kredytów na czyste paliwa, opisanym we wpisie o Clean Fuel Regulations.