FAQ: Emisje i klimat
23 pytania z odpowiedziami. Kliknij pytanie, aby rozwinąć odpowiedź; każda ma stały link.
Dlaczego biometan z gnojowicy może mieć ujemny ślad węglowy?
Biometan z gnojowicy może mieć ujemny ślad węglowy, bo fermentacja zapobiega emisjom metanu i N₂O, które powstałyby przy zwykłym magazynowaniu gnojowicy, a metodyka RED przyznaje za to kredyt emisyjny (−45 g CO₂eq/MJ gnojowicy).
Świeża gnojowica magazynowana w otwartych zbiornikach emituje metan. Gdy trafia do biogazowni, ten metan jest wychwytywany w postaci biogazu i zastępuje paliwo kopalne, więc unika się obu emisji: z magazynowania i ze spalania gazu ziemnego. Metodyka obliczania emisji w dyrektywie RED (załącznik VI) uwzględnia to jako bonus w wysokości 45 g CO₂eq na MJ gnojowicy, co może prowadzić do wartości poniżej zera dla gazu z gnojowicy. Wynik zależy jednak od szczelności magazynowania pofermentu i strat metanu; trwa też dyskusja nad wysokością kredytu.
Źródła: Dyrektywa (UE) 2018/2001 (RED II) — EUR-Lex; Dyrektywa (UE) 2023/2413 (RED III) — EUR-Lex
Dlaczego metan jest groźniejszy dla klimatu niż CO₂?
Metan jest znacznie silniejszym gazem cieplarnianym niż CO₂: według IPCC AR6 ma w horyzoncie 100 lat potencjał ocieplenia (GWP) rzędu 27–30, a w horyzoncie 20 lat około 80, ale rozkłada się w atmosferze w ciągu około dekady.
Oznacza to, że 1 tona metanu ogrzewa atmosferę tak jak kilkadziesiąt ton CO₂ w danym okresie. Krótki czas życia sprawia, że ograniczenie emisji metanu szybko przekłada się na spowolnienie ocieplenia, dlatego jest ważnym elementem polityki klimatycznej. Źródłami są rolnictwo (hodowla, gnojowica), składowiska odpadów oraz wycieki paliw kopalnych. Biogazownie ograniczają emisje metanu z odchodów i odpadów, pod warunkiem, że same nie mają nadmiernych wycieków. Dokładne wartości zależą od metodyki i wersji raportu IPCC.
Źródła: IPCC AR6, Working Group I; IEA — Global Methane Tracker 2025
Czy CO₂ ze spalania biometanu jest obojętne dla klimatu?
Nie zawsze automatycznie: emisje CO₂ ze spalania biomasy traktuje się w przepisach UE jako zerowe w miejscu użycia, ale tylko przy spełnieniu kryteriów zrównoważoności, a ocena klimatyczna obejmuje cały cykl życia, w tym metan i N₂O z innych etapów.
Węgiel zawarty w biogazie pochodzi z biomasy, która pobrała CO₂ z atmosfery stosunkowo niedawno, dlatego jego spalanie nie dodaje „nowego” węgla kopalnego. Nie oznacza to jednak zerowego wpływu: uprawa, transport, magazynowanie pofermentu, wycieki metanu, skraplanie czy zmiana użytkowania gruntów mogą generować emisje. Dlatego regulacje wymagają obliczenia śladu węglowego całego łańcucha i weryfikacji przez certyfikację. Wniosek: biometan z odpadów i gnojowicy zwykle jest korzystny, a z intensywnych upraw wymaga ostrożności.
Źródła: Dyrektywa (UE) 2023/2413 (RED III) — EUR-Lex; IPCC AR6, Working Group I
Dlaczego gnojowica magazynowana w zbiornikach emituje metan?
W gnojowicy bez dostępu tlenu bakterie rozkładają materię organiczną i wytwarzają metan, który ulatnia się z otwartych zbiorników, szczególnie w cieple, dlatego rozkład gnojowicy w ciągu miesięcy przechowywania jest źródłem emisji.
Metan powstaje w warunkach beztlenowych, które panują w głębi zbiornika z gnojowicą; im wyższa temperatura i dłuższe przechowywanie, tym więcej gazu. Jeśli ten sam rozkład zachodzi kontrolowanie w fermentorze, gaz jest wychwytywany i wykorzystywany. Dlatego metodyka RED przyznaje biogazowni kredyt emisyjny za gnojowicę. Aby korzyść była realna, gnojowica powinna trafiać do fermentora możliwie świeża, a poferment być przechowywany w zbiorniku szczelnym lub zadaszonym. Obornik stały emituje inaczej, a skala zależy od warunków przechowywania.
Źródła: IPCC AR6, Working Group I; FAO — Global Livestock Environmental Assessment Model (GLEAM)
Czy biogazownie mają wycieki metanu i jak je ograniczać?
Tak, wycieki metanu z biogazowni występują (z zaworów, pokryć fermentorów, silników, uszlachetniania i magazynów pofermentu), a badania wskazują zakres od ułamka do kilku procent produkcji, więc kontrola szczelności ma znaczenie ekonomiczne i klimatyczne.
Metan, który ucieka, to utracony gaz i emisja o dużym potencjale ocieplenia. Źródła to nieszczelności membran, zawory nadciśnieniowe, upusty, niecałkowite spalanie w silniku (methane slip) oraz otwarte magazyny pofermentu. Ograniczają je regularne kontrole kamerą na podczerwień lub detektorem, szczelne zadaszenia, dobre praktyki eksploatacji i serwis. Unijne rozporządzenie metanowe dotyczy głównie paliw kopalnych, ale standardy kontroli wycieków stają się wzorcem. Jeden przegląd nie wystarcza; potrzebny jest program ciągłej kontroli.
Źródła: IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas; Rozporządzenie (UE) 2024/1787 w sprawie redukcji emisji metanu w sektorze energii — EUR-Lex
Dlaczego magazyn pofermentu powinien być szczelny?
Szczelny lub zadaszony magazyn pofermentu zatrzymuje metan i amoniak, które powstają po opuszczeniu fermentora, dzięki czemu zmniejsza straty paliwa, emisje gazów cieplarnianych i uciążliwość zapachową.
Poferment zawiera jeszcze resztkowy potencjał metanowy i w otwartym zbiorniku nadal wydziela gaz. W metodyce obliczania śladu węglowego (RED) otwarte magazynowanie pofermentu zwiększa emisje, a zamknięte, z odzyskiem gazu, je ogranicza. Pokrycie zbiornika pozwala dodatkowo wychwycić gaz i skierować go do instalacji, co poprawia bilans. Wymaga to konstrukcji odpornej na gaz, zabezpieczeń przed nadciśnieniem i bezpiecznej eksploatacji w strefach zagrożenia wybuchem. Dla mieszkańców szczelny magazyn oznacza także mniej zapachów.
Źródła: IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas; Dyrektywa (UE) 2018/2001 (RED II) — EUR-Lex
Jak ograniczyć emisje amoniaku przy stosowaniu pofermentu?
Emisje amoniaku ograniczają techniki aplikacji ograniczające kontakt nawozu z powietrzem, takie jak wprowadzanie pofermentu bezpośrednio do gleby (węże wleczone, wstrzykiwanie), szybkie przyoranie i stosowanie w chłodniejszych, wilgotnych warunkach.
Poferment ma zwykle wyższe pH i większą zawartość azotu amonowego niż gnojowica, więc podatność na straty amoniaku jest wysoka. Amoniak to strata azotu i zanieczyszczenie powietrza, które prowadzi m.in. do powstawania pyłu drobnego PM2,5. Dobre praktyki: aplikacja doglebowa, unikanie rozlewu w upalne dni i wiatr, przykrycie magazynów, a także stosowanie dawek zgodnych z planem nawożenia. Dyrektywa azotanowa i krajowe programy ochrony wód ograniczają dawki azotu. Szczegóły dotyczące pofermentu omawia kategoria FAQ „Poferment i nawozy”.
Źródła: Dyrektywa Rady 91/676/EWG (azotanowa) — EUR-Lex; IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas
Czym jest N₂O i dlaczego ma znaczenie w rolnictwie i biogazie?
N₂O (podtlenek azotu) to gaz cieplarniany o potencjale ocieplenia około 270-krotnie większym niż CO₂ w horyzoncie 100 lat (IPCC AR6), który powstaje w glebie po nawożeniu azotem, w tym pofermentem i gnojowicą.
Emisje N₂O zależą od dawki azotu, wilgotności i temperatury gleby oraz sposobu aplikacji. Poferment dostarcza roślinom azot, co może zastąpić nawozy mineralne, których produkcja jest energochłonna i emisyjna. Aby bilans był korzystny, azot musi być dobrze wykorzystany przez rośliny, a straty (amoniak, N₂O, wypłukiwanie) ograniczone. W pełnych ocenach śladu węglowego biometanu ujmuje się emisje N₂O z pola i z uprawy substratów. Ograniczają je: precyzyjne dawkowanie, terminy zgodne z potrzebami roślin i unikanie nawożenia na gleby nasiąknięte wodą.
Źródła: IPCC AR6, Working Group I; Dyrektywa Rady 91/676/EWG (azotanowa) — EUR-Lex
Dlaczego wyniki oceny cyklu życia (LCA) biometanu bywają różne?
Wyniki LCA biometanu różnią się, bo zależą od założeń: rodzaju surowca, scenariusza odniesienia, metody alokacji, strat metanu, sposobu magazynowania pofermentu, zakresu systemu i zastosowanej metodyki (RED, normy ISO, badania naukowe).
Dla tego samego gazu można uzyskać wynik ujemny lub dodatni, w zależności od tego, czy uwzględnia się unikniętą emisję z magazynowania gnojowicy, jak liczy się emisje z gruntów i jakie są straty metanu. Metodyka RED jest wystandaryzowana dla potrzeb regulacyjnych i dopuszcza wartości domyślne; analizy naukowe bywają bardziej szczegółowe. Przy porównywaniu wyników sprawdzaj więc jednostkę funkcjonalną (np. g CO₂eq/MJ), granice systemu i założenia. Wiarygodna ocena wymaga danych z konkretnej instalacji.
Źródła: Dyrektywa (UE) 2023/2413 (RED III) — EUR-Lex; IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas
Co oznaczają „emisje unikniete” w biogazowni?
Emisje unikniete to różnica między emisjami w scenariuszu odniesienia (np. magazynowanie gnojowicy lub składowanie odpadów oraz użycie paliwa kopalnego) a emisjami po uruchomieniu biogazowni; nie da się ich przypisać każdej biogazowni jednakowo.
Wartość zależy od tego, co by się działo bez instalacji: czy gnojowica byłaby przechowywana w otwartym zbiorniku, czy odpad trafiłby na składowisko, jakie paliwo byłoby zastąpione. Jeżeli bez biogazowni substrat i tak byłby zagospodarowany bez dużych emisji, unikniętych emisji jest mniej. Rzetelne liczby wymagają jasnego scenariusza odniesienia, danych i zachowawczych założeń. Nadmiernie optymistyczne deklaracje bywają krytykowane; dlatego regulacje podają metody i kredyty (np. za gnojowicę), które należy stosować zgodnie z zasadami.
Źródła: Dyrektywa (UE) 2018/2001 (RED II) — EUR-Lex; IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas
Skąd bierze się wartość 94 g CO₂eq/MJ w dyrektywie RED?
Wartość 94 g CO₂eq/MJ to przyjęta w dyrektywie RED średnia intensywność emisji paliw kopalnych w transporcie, od której oblicza się, o ile procent biopaliwo zmniejsza emisje.
Jest to wartość odniesienia (fossil fuel comparator), stosowana do obliczania oszczędności emisji. Jeśli biometan ma ślad np. 20 g CO₂eq/MJ, oszczędność wynosi ok. 79% względem 94. Wymagany minimalny próg oszczędności zależy od daty uruchomienia instalacji i zastosowania biopaliwa. Dla energii elektrycznej i ciepła przyjęto inne wartości odniesienia. Warto pamiętać, że to wartość regulacyjna, a nie wynik pomiaru, więc służy do porównań i zgodności z przepisami. Aktualne wartości sprawdź w załączniku VI do dyrektywy.
Źródła: Dyrektywa (UE) 2018/2001 (RED II) — EUR-Lex; Dyrektywa (UE) 2023/2413 (RED III) — EUR-Lex
Jakie cele klimatyczne UE obowiązują do 2030 i 2040 r.?
UE ma cel redukcji emisji netto gazów cieplarnianych o 55% do 2030 r. względem 1990 r. oraz o 90% do 2040 r., przy czym cel 2040 został zatwierdzony przez Radę w marcu 2026 r.
W 2025–2026 r. uzgodniono też, że ETS2 dla budynków i transportu drogowego wystartuje w 2028 r. zamiast w 2027 r. Cel 2040 dopuszcza ograniczone wykorzystanie międzynarodowych kredytów węglowych i trwałych usunięć. Komisja ma co dwa lata przeglądać postępy i może proponować korekty. Biogaz i biometan wspierają realizację celów przez redukcję emisji metanu z rolnictwa i odpadów oraz zastępowanie gazu kopalnego. Skala wkładu zależy od tego, ile biometanu powstanie i z jakich surowców.
Źródła: electrive.com: Rada UE zatwierdziła cel klimatyczny na 2040 r. (marzec 2026); Komisja Europejska — Dyrekcja Generalna ds. Działań w dziedzinie Klimatu
Czym jest Global Methane Pledge?
Global Methane Pledge to międzynarodowa inicjatywa z 2021 r., w której uczestniczące kraje zobowiązały się ograniczyć antropogeniczne emisje metanu o co najmniej 30% do 2030 r. względem poziomu z 2020 r.
Zobowiązanie ma charakter polityczny, a nie prawnie wiążący, i dotyczy m.in. energetyki, rolnictwa i odpadów. Cel nawiązuje do tego, że ograniczanie metanu daje szybki efekt klimatyczny, bo gaz ten krótko utrzymuje się w atmosferze. W UE realizację wspierają m.in. rozporządzenie metanowe (dotyczące paliw kopalnych) oraz regulacje w sektorach odpadów i rolnictwa. Biogazownie ograniczają emisje metanu z odchodów i odpadów organicznych. Aktualną listę państw i postępów publikują organizatorzy inicjatywy oraz IEA.
Źródła: Global Methane Pledge; IEA — Global Methane Tracker 2025
Jaki udział w emisjach metanu ma rolnictwo?
Według szacunków UNEP i Climate and Clean Air Coalition rolnictwo odpowiada za około 40% antropogenicznych emisji metanu na świecie, głównie z hodowli przeżuwaczy, gnojowicy i upraw ryżu.
Główną częścią jest fermentacja jelitowa u bydła i owiec, ale znaczna część pochodzi z magazynowania i rozkładu odchodów zwierzęcych. To właśnie ta ostatnia część może być ograniczana przez biogazownie, które wychwytują metan z gnojowicy i obornika. Hodowla przeżuwaczy pozostaje dużym źródłem, na które biogazownie nie wpływają. Udział rolnictwa w emisjach metanu w UE i Polsce zależy od struktury produkcji i metodyki inwentaryzacji; aktualne wartości publikuje Europejska Agencja Środowiska i krajowe raporty.
Źródła: FAO — Global Livestock Environmental Assessment Model (GLEAM); Global Methane Pledge
Dlaczego składowiska odpadów emitują metan?
Składowiska emitują metan, bo odpady organiczne (resztki żywności, papier, ogrody) rozkładają się w nich bez dostępu tlenu, wytwarzając gaz składowiskowy, w którym metan stanowi zwykle 40–60%.
Gaz powstaje przez lata, a gdy nie jest wychwytywany, ulatnia się do atmosfery. Sektor odpadów jest według szacunków międzynarodowych istotnym źródłem antropogenicznego metanu. Najskuteczniejszym sposobem ograniczenia jest niedopuszczanie, by bioodpady trafiały na składowisko: selektywna zbiórka i fermentacja lub kompostowanie. Na istniejących składowiskach stosuje się systemy odgazowania. UE wymaga ograniczenia składowania odpadów komunalnych do 10% do 2035 r. i zakazuje składowania odpadów zbieranych selektywnie, nadających się do recyklingu.
Źródła: Global Methane Pledge; Dyrektywa Rady 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów — EUR-Lex
Co jest lepsze dla klimatu: spalarnia czy składowisko?
Dla klimatu zwykle lepsza jest spalarnia z odzyskiem energii niż składowisko, bo składowisko emituje metan z rozkładu odpadów organicznych, a spalarnia zastępuje paliwa kopalne i nie wytwarza metanu; jeszcze lepszy jest recykling i zapobieganie.
W bilansach LCA składowanie nierozdzielonych odpadów komunalnych wypada gorzej z powodu metanu, nawet przy odgazowaniu, które nie wychwytuje całości. Spalarnia emituje CO₂ ze spalania frakcji kopalnych (tworzywa) i biogenicznych, ale odzyskuje energię i metale. Wynik zależy od sprawności, miksu energetycznego, składu odpadów i tego, czy ciepło jest wykorzystywane. Hierarchia postępowania z odpadami i unijne cele ograniczają składowanie, a wiele ocen wskazuje, że najbardziej korzystne dla klimatu jest ograniczenie ilości odpadów i ich recykling.
Źródła: CEWEP — Confederation of European Waste-to-Energy Plants; Dyrektywa (UE) 2018/850 zmieniająca dyrektywę o składowaniu — EUR-Lex
Co jest lepsze dla klimatu: kompostowanie czy fermentacja bioodpadów?
Fermentacja beztlenowa zwykle ma korzystniejszy bilans klimatyczny, bo oprócz kompostu lub pofermentu daje biogaz zastępujący paliwa kopalne, a kompostowanie – o ile jest prowadzone prawidłowo – jest prostsze i tańsze, ale nie wytwarza energii.
W kompostowaniu źle napowietrzana pryzma może emitować metan i N₂O, a energia zawarta w odpadach nie jest wykorzystana. W fermentacji ważna jest szczelność instalacji i magazynów pofermentu, bo wycieki metanu osłabiają korzyść. W praktyce zakłady często łączą oba procesy: fermentacja, a następnie dojrzewanie pofermentu. Dla odpadów zielonych, drewna i strukturalnych kompostowanie bywa lepsze. Wybór zależy od rodzaju odpadów, skali i warunków lokalnych, a nie od jednej uniwersalnej zasady.
Źródła: IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas; Dyrektywa (UE) 2018/851 zmieniająca dyrektywę o odpadach — EUR-Lex
Czy biogazownie rzeczywiście pomagają klimatowi?
Biogazownie pomagają klimatowi głównie wtedy, gdy przetwarzają odpady i odchody zwierzęce, bo ograniczają emisje metanu i zastępują paliwa kopalne, a ich korzyść maleje, gdy opierają się na uprawach energetycznych i mają wycieki metanu.
Największą korzyść dają instalacje na gnojowicy, bioodpadach i pozostałościach z przetwórstwa, które w innym razie emitowałyby metan. Znacznie mniej korzystne klimatycznie są duże instalacje na kukurydzy, bo uprawa wymaga nawozów, paliwa i gruntów, a wpływ może obejmować zmianę użytkowania gruntów. Na bilans wpływa też szczelność, zagospodarowanie ciepła, sposób składowania i aplikacji pofermentu. Dlatego regulacje UE promują surowce odpadowe i wymagają obliczeń śladu węglowego.
Źródła: IEA — Outlook for biogas and biomethane: prospects for organic growth; Dyrektywa (UE) 2023/2413 (RED III) — EUR-Lex
Dlaczego uprawy energetyczne bywają krytykowane z punktu widzenia klimatu?
Uprawy energetyczne bywają krytykowane, bo wymagają gruntów, nawozów i paliw, mogą konkurować z produkcją żywności i prowadzić do pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC), co zmniejsza lub znosi korzyść klimatyczną.
Dyrektywa RED ogranicza zaliczanie biopaliw z upraw żywnościowych i paszowych w transporcie oraz wprowadza kategorię surowców wysokiego ryzyka ILUC, które są stopniowo wycofywane. Uprawy na gruntach marginalnych, międzyplony lub rośliny wieloletnie mogą mieć lepszy bilans niż kukurydza w monokulturze. Wynik zależy od lokalnych warunków, plonu, nawożenia i tego, co byłoby uprawiane bez biogazowni. Dlatego dla klimatu najkorzystniejsze są odpady i pozostałości, a uprawy energetyczne powinny być uzupełnieniem.
Źródła: Dyrektywa (UE) 2018/2001 (RED II) — EUR-Lex; Dyrektywa (UE) 2023/2413 (RED III) — EUR-Lex
Czy transport substratów psuje bilans klimatyczny biogazowni?
Transport substratów zwiększa emisje, ale zwykle stanowi niewielką część całkowitego śladu węglowego, o ile odległości są rozsądne; przy przewożeniu na duże odległości, zwłaszcza gnojowicy o wysokiej zawartości wody, korzyść maleje.
Gnojowica zawiera dużo wody, więc przewóz jej na dziesiątki kilometrów jest nieefektywny energetycznie i kosztowo. Dlatego biogazownie rolnicze lokalizuje się blisko źródeł substratów, a dostawy ograniczają do rozsądnego promienia. W obliczeniach RED transport jest uwzględniany w śladzie węglowym łańcucha. Dodatkowe emisje powoduje także transport pofermentu i, w przypadku bioLNG, paliwa. Ograniczają je: optymalizacja tras, stosowanie pojazdów na gaz oraz separacja pofermentu. Dla mieszkańców transport to także kwestia hałasu i bezpieczeństwa.
Źródła: IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas; Dyrektywa (UE) 2018/2001 (RED II) — EUR-Lex
Czy biometan wystarczy, aby zastąpić gaz ziemny i osiągnąć neutralność klimatyczną?
Nie, biometan może zastąpić tylko część gazu ziemnego, bo jest ograniczony ilością dostępnych odpadów i pozostałości; w UE to dziś mniej niż kilka procent zużycia gazu, a pełna neutralność wymaga także efektywności, elektryfikacji i innych paliw.
Według EBA produkcja biometanu w UE-27 wyniosła w 2024 r. około 4,3 mld m³ przy zużyciu gazu około 332 mld m³, a cel REPowerEU zakłada 35 mld m³ do 2030 r. Nawet jego osiągnięcie pokryłoby niewielką część zapotrzebowania. Biometan ma za to ważną rolę w sektorach trudnych do elektryfikacji, takich jak ciężki transport, żegluga czy ciepło przemysłowe. Realne potencjały zależą od surowców, które nie mogą konkurować z żywnością ani nadmiernie zużywać zasobów.
Źródła: IEA — Outlook for biogas and biomethane: prospects for organic growth; European Biogas Association
Czy biogeniczne CO₂ z biometanowni może dać ujemne emisje?
Tak, wychwyt i trwałe składowanie biogenicznego CO₂ z uszlachetniania biogazu (BECCS) może dać ujemne emisje netto, bo CO₂ pochodzi z biomasy, która wcześniej pobrała go z atmosfery.
Biometanownie mają zaletę: CO₂ oddzielony w procesie uszlachetniania jest już skoncentrowany (niemal czysty), więc jego wychwyt kosztuje mniej niż w wielu innych źródłach. Trwałe składowanie lub wykorzystanie wymaga transportu, infrastruktury i formalnych potwierdzeń trwałości, a rozwiązania te są w Europie we wczesnej fazie. Zastosowanie CO₂ do wyrobów krótkotrwałych (np. napoje) nie daje trwałej negatywnej emisji. W praktyce więc BECCS z biogazowni to kierunek rozwoju zależny od regulacji, opłat i infrastruktury.
Źródła: IEA — Outlook for biogas and biomethane: prospects for organic growth; IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas
Czy niewykorzystane ciepło z kogeneracji pogarsza bilans klimatyczny?
Tak, wykorzystanie ciepła z kogeneracji znacznie poprawia sprawność i bilans klimatyczny, bo zastępuje inne źródła ciepła; niewykorzystane ciepło oznacza stratę energii i niższe korzyści środowiskowe.
Silnik kogeneracyjny przetwarza biogaz na prąd i ciepło. Elektryczna sprawność wynosi zwykle poniżej połowy energii paliwa, reszta to ciepło, które może zastąpić np. węgiel lub gaz w ogrzewaniu. Jeżeli ciepło jest tylko częściowo użyte (głównie do ogrzania fermentorów), całkowita sprawność spada. Dlatego lokalizacja przy odbiorcy ciepła (ciepłownia, zakład przemysłowy, szklarnie) poprawia wynik. Alternatywą jest uszlachetnianie do biometanu, który można wykorzystać tam, gdzie jest popyt. Wybór zależy od warunków lokalnych.
Źródła: IEA Bioenergy Task 37 — Energy from Biogas; Dyrektywa (UE) 2018/2001 (RED II) — EUR-Lex